کدیم ملکِ بلوچان

چه پیشا نام مُکران

سرای رند و بیلان 

تئیگِن بحر عمان

بلندین کوه تفتان

تئی وصفِن دوچندان

په صورت ماه تابان

په سیرت لعل و مرجان

په عزت شاه شاهان

په ذلت مرگءَ اعلان

په غیرت مردِ مردان

په جرات رزم میدان

په قدرت شیر غرّان

چه غصه سَکّ پریشان

په قصه نل تئ نالان

تئی مهلوک مسلمان

په دین ختم ادیان

په مذهب چه حنیفان

هَمَُک وهد بانگ و آذان

هَمُک دیم صوت قرآن

گوشانِنت ذکر یزدان

میار جلّنت په مهمان

تئی چارک مَه استان

مَه خاکِ پاک ایران

چه یک دیما سراوان

دگه دیم شهر دلگان

چه گوریچ یار سیستان

نداری کم چه کرمان

توی مئ ساه و ایمان

توی مئ هر دو چمان

بسان یک گلستان

مدام گلناز و شادان

امین دهوار تئ کُربان

فدا بیت مئ سرءُ جان

خداوند تئ نگهبان 

(( استاد محمد امین دهواری))

برچسب ها:

شعری زیبا از محمد یوسف ملک زاده در رثای شهرستان و شهر سراوان .

برچسب ها: